"Sorry." is als knoflook na het koken. "Sorry." voelt nog altijd als plaatsnemen op de biechtstoel. Enerzijds staat die stoel, wiens kerk jaren lang het proces van excuses heeft gebruikt om al haar gelovigen schuldig en schaamtevol te houden, het christendom heeft God tot boze minnaar gemaakt, wiens grillen zomaar eens een bliksemschicht door de lucht kon laten schieten om de zondigen te straffen. Een geloof dat door biechten en aflaten haar gelovigen angstig, schuldig en schaamtevol hield.
Anderzijds staat de sorry als symboliek. De mens is sociaal, dat is reeds bewezen. Eenzaamheid en sociale isolatie hebben ingrijpende gevolgen, het is net als het roken van 15 sigaretten, dag in, dag uit. Dat “Sorry.“ de uitweg kan zijn, lijkt onwaarschijnlijk. Maar “Sorry.“ is symbolisch, “Sorry.“ werkt als lokroep voor de wederopbouw van relaties. Excuses aanbieden is niet onbaatzuchtig, maar juist zélfzuchtig. Als sociale soort lijkt het naïef om het voor lief te nemen dat excuses aanbieden alleen de ander dient.
Dat neemt niet af van de functie, noch de vorm, van de “Sorry.” Een efficiënte “Sorry.“ is als advies, als het vervangen van het gaas over een rauwe wond. Het plakkerige, roze windsel valt in de afvalbak met een zachte dreun. Het loshalen geeft de wond prijs. Goed advies, en daarmee ook een efficiënte “Sorry.“, is rauw, is onomwonden en eerlijk.
Ook ik ben schuldig aan het inefficiënte, het oneerlijke, het genezen en omwonden. De “Sorry.“ zonder erkenning, is een verwijt, als iemand die diens excuses aanbiedt voor de opvatting van het probleem bij de ander. Of; het dusdanig overreageren dat de “Sorry.“ een pleidooi blijkt te zijn om steun van de ontvanger te ontvangen.
Nee, dat is niet hoe het hoort. Niet wat je zou moeten willen. Ontken het natuurlijke gevolg en doel van de “Sorry.“, bied jouw “Sorry.“ oprecht aan, betekenisvolle excuses zijn ongemakkelijk en blijven hangen als knoflook op je adem en je handen. Snij de knoflook aan, durf het ongemak aan te gaan. Naakt, met knoflookadem, wapens en muren daargelaten. Laat jouw knoflookgeur over de ander walmen, wees eerlijk en stel: “Het spijt me, ik heb dat gedaan, dat was verkeerd, Sorry.“
De volgende keer dat je “Sorry.“ zegt, geloof in jouw knoflookadem, en geloof aan je eerlijkheid.
xoxo,
Étienne